koop tickets online

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 219)

(periode van 14-01-1961 -> 21-01-1961)


Cercle

De voorbije resultaten waren niet van die aard om de komst van leidersploeg FC Diest met een gerust gemoed af te wachten.  Of was het juist onder dergelijke druk dat de groen-zwarten zichzelf zouden overtreffen ?  “Vic Bergh” mocht die bewuste zondag richting Edgard De Smedtstadion stappen om te kijken en neer te pennen wat Cercle er van bakte tegen de wit-zwarten:

“Cercle Brugge – F.C. Diest 0-1 : Weinig overtuigende leidersploegen…” : “Men moest zeker geen profeet zijn om te voorspellen dat Cercle en Diest elkaar in hun tweede onderling treffen een harde strijd zouden leveren om de kostbare punten en het ermee gepaard gaande leiderschap.  Beide ploegen, die bij de inzet van de competitie reeds onbeslist speelden, stonden immers op gelijke hoogte aan kop geklasseerd, zodat hier de eerste plaats op het spel stond.  Bij onze gebruikelijke navraag der kansen voor de wedstrijd bleek men in de groen-zwarte rangen tamelijk optimistisch en vol betrouwen en werd in grote lijnen een nipte Brugse zege vooropgezet.  Toch klonk bijna overal een licht voorbehoud met betrek tot het acteren der groen-zwarten dat unaniem geestdriftiger, sneller en directer werd gewenst dan dit in de vorige matchen het geval was.  Het is helaas bij deze wens gebleven, want was er naar waarheid niets aan te merken op de geestdrift en zegewil van Gilbert Bailliu en zijn maats, die naar beste vermogen hebben getracht de beslissing af te dwingen, dan hervielen zij andermaal in hun te traag en te lateraal kort passenspel dat er niet naar was om de stevige Diestse verdedigers fataal in het gedrang te brengen.  De oude zonden kwamen bij Cercle weer volop boven en zouden aan de basis liggen van de nieuwe teleurstellende prestatie en een nog meer ontgoochelende nederlaag die best vermeden kon worden.  FC Diest was immers evenmin een overtuigende leidersploeg en had na een halfuurtje opvallend haar beste pijlen verschoten.  Aanvankelijk liet zij wel een gunstige indruk door een snel, gedecideerd aanvallen dat toch preciesheid en afwerking miste om helemaal te voldoen.  Daarna presteerden de gasten verder op een bescheiden peil dat zelden de gewone middelmaat overschreed.  Normaal had niemand een doelpunt in de voeten in de 2e helft die Cercle veruit het meest bij de bal bracht, zonder dat hieruit evenwel enig noemenswaardig gevaar kwam, met uitzondering van een open kans die Perot hopeloos verknoeide.  De 0-0 stand, die tot enkele minuten voor het einde gehandhaafd bleef, typeerde heel voorbeeldig de staat der waardeverhouding die uiteindelijk echter enigszins vervalst werd door een luckygoal der bezoekers die hiermee een licht gevleide maar kostbare zege veroverden.  Een schoner voorbeeld van een lucky-goal als dit dat zondag Diest in de laatste minuten aan de leiding en de zege bracht, kan men zich moeilijk indenken.  Toen de naar links gezwenkte Maes immers Van Camp bediende, kon men moeilijk van een gevaarlijke actie gewagen, temeer dat laatstgenoemde eerder lukraak op doel schoot en Mortier reeds voor heel wat hetere vuren had gestaan.  Een eerste tegenslag voor Cercle was reeds dat de harde bal uit koers werd geslagen door Baas die in een beschermend gebaar zijn handen voor het gezicht hield.  Alles wees er evenwel nog op dat de Brugse doelman geen moeite zou hebben om deze situatie op te klaren, maar Mortier had ongelijk met het leder af te wachten in plaats van er op af te gaan.  Thans liet hij het botsen en op het ogenblik dat hij het wilde grijpen gleed hij even uit en flodderde het balletje effectvol naast hem tegen de touwen, hetgeen vanzelfsprekend een diepe ontgoocheling bij de enen en een dolle vreugde bij de anderen verwekte.  Hiermee was immers definitief de beslissing gevallen over deze kapitale vierpuntenwedstrijd, die Cercle niet verdiende te verliezen.  We zegden het reeds, de groen-zwarten schitterden niet in dat keiharde duel, vooral wegens de aangestipte tekortkomingen, maar waren toch doorlopend vol goede wil en zowel in de 2e helft als in het derde kwartier de meerdere hetgeen wel opwoog tegen het degelijk aanvangsoffensief der wit-zwarten, dat evenwel ook steriel bleef.  Inderdaad waren de groen-zwarten mede een al te stug defensief en het vrijgeven van het middenveld, dadelijk op hun helft gedrongen en schepte Diest herrie door een degelijk en snedig combineren waarbij gans de voorhoede met uitzondering voor de achteruitgeschoven Saenen verwarrend door elkaar switchte.  De lokalen trachtten het gevaar te beperken door een stugge mansdekking die o.m. Roje bestendig in de voeten zag lopen van Van Camp, maar slaagden daar niet altijd in.  Nog best dat de befaamde bezoekende doelschutters niet helemaal bij de zaak waren en een paar halfgemaakte doelpunten lieten liggen, anders had de thuisploeg reeds heel wat vroeger in het krijt gestaan.”

Technische  krabbels…
Cercle Brugge – F.C. Diest  0-1

- opkomst : 8.000 toeschouwers.
- terrein : zeer glibberig.
- weersgesteldheid : overtrokken en regenachtig.
- leiding : ref. Casteleyn, goed.
- fair-play : naar het einde toe een tikje te hard.
- corners : Cercle 2, Diest 6.
- doelpunt : 83’ Van Camp 0-1.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Desmaele, Daels, Bailliu, Michiels, De
  Caluwé.
- FC Diest : Goeleven, Drijvers, Bos, Greeven, Verdonck, Boeckx, Maes, Van Camp, Saenen,
  Van Roosbroeck, Van Rompaeye.

Ook “Dani” stond met een “Bont beeld” uiteraard even stil bij de nederlaag van Cercle

Cerle Brugge KSV

“Cercle liet zich op eigen veld tegen zijn rechtstreekse concurrent in doekskes doen.  Dit betekende gouden puntjes die gaan vliegen zijn en voor de supporters maar een flauw Nieuwjaarsgeschenk.  Alle hoop op promovering weze echter nog niet verloren, de competitie is pas halfweg en in het voetbal zijn de verrassingen verre van uitgesloten.  Voor de wedstrijd waren de Cercleafgevaardigden echter vol hoop.  John Saeys deelde kwistig zijn beste wensen uit en deed zelfs een poging om de Diestdoelwachter over te halen enkele ballen binnen te laten, evenwel tevergeefs.  De gelukkigste man was zeker fluitenier Versyp, die door het aflassen van enkele wedstrijden van de karwei Verviers-Beerschot ontslagen was.  De Brugse sportjournalisten waren zeer galant, want de vrouw van de terreinbewaker, die hen altijd een potje warme koffie aanbiedt aan de time, werd met een geschenk bedacht.  Zij was zeer tevreden en beloonde de voorzitter en de secretaris met een dikke zoen.”

Al had Cercle deze belangrijke wedstrijd verloren en waren de groen-zwarten op achtervolgen aangewezen, toch was de toestand (nog) niet dramatisch maar dan diende de knop wel snel omgedraaid te worden.  De klassering zag er momenteel als volgt uit : 1. FC Diest (19 punten), 2. FC Beringen (19), 3. Cercle (17), 4. SK Sint-Niklaas (16), 5. FC Turnhout (16), 6. Union Namen (15), 7. Berchem Sport (15), 8. Racing Doornik (14), 9. FC Mechelen (14), 10. Kortrijk Sport (13), 11. Sporting Charleroi (13), 12. Racing Club Brussel (13), 13. Olse Merksem (12), 14. White Star (9), 15. FC Tilleur (8), 16. Lyra (7).

Diest en Beringen bleven bovenaan de rangschikking bivakkeren en onderaan had FC Tilleur zich los gemaakt van de laatste plaats en de rode lantaarn doorgegeven aan Lyra.  De volgende wedstrijd voor Cercle hield een verplaatsing naar het veertiende geklasseerde White Star in.  Konden de groen-zwarten daar eindelijk orde op zaken stellen of dreven zij nog verder weg van de promotieplaatsen ?  De komende match zou het uitwijzen.  Uiteraard paste bij deze ontmoeting, zoals altijd, een vooruitblik : “White Star – Cercle : Voor Cercle staan de zaken er ook niet al te rooskleurig voor, want de jongste thuisnederlaag tegen Diest was beslist een lelijke streep door haar rekening.  Voor de groen-zwarten wordt het eveneens hoog tijd dat zij zich krachtig herpakken, want anders zullen zij andermaal de trein missen en weer van voren af aan moeten herbeginnen.  Wat er mank loopt bij de Brugse groen-zwarten, weet iedereen om ter best die de laatste drie thuiswedstrijden volgde en die machteloos moest toezien hoe op eigen veld vier op de 6 punten teloor gingen.  Cercle moet kost wat kost naar meer snelheid en directheid streven en dit gepaard aan iets meer strijdlust en vooral schotvaardigheid en de goede prestaties en uitslagen zullen niet op zich laten wachten.  De verplaatsing van morgen zondag naar White Star is een uitstekende gelegenheid voor Cercle om met een licht hervormde ploeg er alles uit te halen om het tij te doen keren en de hoop in de Brugse rangen te doen herleven.  Niet dat zij het tegen de gesternden gemakkelijk zullen hebben om hun wil op te dringen, integendeel, maar zij moeten de kans waarnemen om te bewijzen dat zij nog niet afgedaan hebben en dat er met hen nog rekening zal moeten gehouden worden.  Het uitvallen van Baas wegens voetkwetsuur is beslist een grote handicap maar de heroptredende Wittewrongel zal er een erepunt van maken om de Sluizenaar waardig te vervangen.  De vermoeide Bailliu werd op rust gesteld, terwijl Notteboom terug in lijn komt, Michiels naar de halfplaats opschuift en Perot als aanvalsleider in achteruitgetrokken positie zal fungeren.  Mits de nodige punch zien we hiernavolgende formatie niptjes winnen : Mortier, Roje, Serru, Demey, Wittewrongel, Michiels, Notteboom, Daels, Perot, De Caluwé, Desmaele.”

“Veritas” trok, gewapend met pen en papier, naar het Fallonstadion van White Star om er voor “Het Brugsch Handelsblad” zijn wedstrijdverslag te maken.  Iedereen die groen-zwart genegen was hoopte op een heropstanding… of zouden zij ook dit keer weer ongewenst puntenverlies lijden ?

“White Star – Cercle Brugge 0-4 : Zeldzame doelkansen werden benut…” : “Op het gloednieuwe Fallon-stadion hebben de groen-zwarten, na een reeks teleurstellende verrichtingen, plots een zeer schotvaardige bui gekregen.  De Cercle-aanhangers moeten echter nu niet op slag geloven dat het “gebeurd” is, want hetgeen we te Brussel voorgeschoteld kregen was niet zo groots.  Integendeel, zelden hebben wij op één namiddag zo een hoop slechte passen gezien : het was waarlijk bedroevend voor de 2e nationale afdeling.  Als enig positief resultaat kan voor Cercle de winst van beide punten gelden, overwinning die ten volle verdiend is tegen een buitengewoon zwakke tegenstrever als White Star, die op grond van haar jongste presteren regelrecht naar de degradatie gaat.  De Bruggelingen, die voor de gelegenheid zonder de gewonde Baas –inwendige bloedstorting in de kuit– en de vermoeide (?) Bailliu in het veld traden, behaalden inderdaad een gemakkelijke overwinning, die wat ons betreft, reeds na een kwartier spel vaststond.  Tot dan toe waren de lokalen weliswaar het meest aan bod geweest, doch de afwerking was zo stuntelig, en bovendien bleek Mortier met de hulp van het onmisbaar tikje geluk niet te verschalken, zodat wij na het openingspunt van Desmaele aan de Cerclezege niet meer twijfelden.  Is het Brugs succes zeker verdiend, dan moeten de Cercle-jongens gewis niet hoog van de toren blazen met hun verrichting.  Vooral in de 1e helft lag het spelpeil onder een bescheiden middelmaat en pas toen de stand in het laatste kwartier 0-3 geworden was en de punten binnen schot waren, konden een paar behoorlijke combinaties op de zeer goede grasmat genoteerd worden.  Voor de rest bepaalde de wedstrijd zich meestal tot een ordeloos over-en-weer getrap waarbij de Cercle-aanvallers dan toch de verdienste hadden de zeldzame doelkansen te kunnen verzilveren.”

Technische  krabbels…
White Star – Cercle Brugge  0-4

- opkomst : 2.000 toeschouwers.
- leiding : ref. Dupont, zeer goed.
- terrein : uitstekend.
- weersgesteldheid : felle en koude wind in de lengte van het veld.
- fair-play : er was geen vuiltje aan de lucht.
- corners : White Star 3, Cercle 8.
- doelpunten : 12’ Desmaele 0-1, 77’ Daels 0-2, 79’ Desmaele 0-3, 86’ Perot 0-4.
- White Star : Ausloos, Craps, Frerie, Van Moerkerke, Braeckman, Anciaux, Decat,
  Schweiger, Colonval, Straetmans, Walschaerts.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Michiels, Wittewrongel, Demey, Notteboom, Daels, Perot,
  De Caluwé, Desmaele.


De groen-zwarte overwinning zorgde er alvast voor dat het verschil met de leidersploeg niet verder opliep.  Dat was op zich reeds een (halve) geruststelling maar op hun lauweren rusten konden de Cerclejongens zich zeker (nog) niet permitteren want daarvoor was het in Brussel geleverde spektakel te pover geweest.  Een blik op de klassering : 1. FC Diest (21 punten), 2. FC Beringen (19), 3. Cercle (19), 4. SK Sint-Niklaas (18), 5. FC Turnhout (18), 6. Union Namen (17), 7. FC Mechelen (16), 8. Berchem Sport (15), 9. Racing Doornik (14), 10. Kortrijk Sport (13), 11. Sporting Charleroi (13), 12. Racing Club Brussel (13), 13. Olse Merksem (12), 14. FC Tilleur (10), 15. White Star (9), 16. Lyra (9).

Een wedstrijd van Cercle zonder dat “Dani” er een “Bont beeld” van gemaakt had was stilaan ondenkbaar.  Deze keer had hij beide Brugse ploegen in één beeld verwerkt met vooral de hoopgevende gedachte dat er, toch volgens “Dani”, het volgende seizoen weer een stadsderby zou zijn.

Cerle Brugge KSV

“Zondag was Fernand Goyvaerts echt in zijn dagje en enkele uitzonderlijke staaltjes voetbal ten toon spreidend, was het in niet geringe mate aan hem te danken dat Club ten slotte de broodnodige twee puntjes thuis kon houden.  Vooral het laatste doelpunt was iets dat we hier in Brugge nog niet veel gezien hebben.  Fernand was zelf zo opgetogen er over dat hij van vreugde eens op de handen ging staan.  Kwatongen beweerden dat hij zo zijn best gedaan had omdat Van Der Stock op het terrein was. – Hopelijk zullen de magere weken voorbij zijn voor Cercle.  Ze kwamen van Brussel terug met een mooie 4-0 overwinning.  Heel wat Cercleaanhangers zullen beslist verrast hebben opgekeken bij het horen van deze uitslag.  Laat ons hopen dat ze het zondag tegen Olse Merksem even goed zullen doen zodat er toch nog een kansje zou bestaan !!!”

En, even klassiek als het “Bont beeld” van “Dani”, was de vooruitblik op de komende wedstrijd van Cercle, een thuiswedstrijd tegen het dertiende gerangschikte Olse Merksem : “De Brugse groen-zwarten krijgen morgen zondag het bezoek van Olse Merksem, die verleden seizoen één der topploegen was en thans eerder in de achterste gelederen huist.  Cercle verraste tegen White Star met 4 rozen en moet nu bewijzen dat dit geen bevlieging was.  Normaal zou dezelfde opstelling behouden worden, aangezien Baas nog niet hersteld is, maar we vernemen dat ook Daels een spierletsel zou opgelopen hebben hetgeen wellicht het heroptreden van Lambert in de hand zal werken.  Volgende “waarschijnlijke” ploeg moet op eigen veld haar aanhangers een duchtige weerwraak bezorgen : Mortier, Roje, Serru, Demey, Wittewrongel, Michiels, Notteboom, Lambert, Perot, De Caluwé, Desmaele.”

Brugge

* Aan elke stad of gemeente blijft voor altijd wel de naam van één of meerdere vedetten verbonden.  Willy Lustenhouwer en Roger Danneels zijn voor altijd aan Brugge verbonden.  Met het jaarlijkse carnaval in het vooruitzicht hadden beide Bruggelingen weer een nieuw liedje in petto.  “Het Brugsch Handelsblad” besteedde er in janauari 1961 alvast de nodige aandacht aan : “ “Karnavol”, het 50e lied van Willy Lustenhouwer en Roger Danneels” : “Het feit dat er dit jaar geen nieuwe wedstrijd werd uitgeschreven voor een Brugs karnavallied, en overwegend dat hun lied van twee jaar geleden “afgezaagd” was, heeft de Brugse “tandem” Lustenhouwer-Danneels er toe aangezet een kersvers karnavallied op de markt te brengen.  De plaat werd tevens een Lustrumplaat vermits het de 50e is, die ze in samenwerking uitbrengen.  Dat ze van karnaval iets afweten bewezen ze reeds vroeger door te Keulen de 1e en de 7e, en te Düsseldorf de 6e en 13e prijs voor het beste karnavallied te behalen.  Hun bekommernis voor het nieuwe lied was dat het typisch en volks moest zijn.  De tekst werd in dialectvorm opgesteld zoals dit trouwens in alle andere grote steden als Keulen, Düsseldorf, Maastricht, Aalst, enz. het geval is.  Zo ontstond hun 50e liedje en werd het gedoopt als “Karnavol”.  Een maand geleden werd het door Willy op Olympia-plaat vastgelegd met begeleiding van een “blaaskapelle” en verleden week verscheen het reeds op de markt.  Dat het typisch Brugs karakter van het liedje absoluut niet schaadt, en heel West-Vlaanderen door kan gebruikt worden bewezen de eerste bestellingscijfers langs de kust en verder in het binnenland.  Deze zijn bijna gelijklopend aan de succescijfers van de Brugse bestellingen, zodat de 2 spitsbroeders met de hand op het hart kunnen zeggen : onze nr. 50 wordt een succes !”

Wie waren nu de twee artiesten achter dit nummer ?

Willy Lustenhouwer, wiens echte naam Willy Lapouter was, werd in Sint-Andries geboren op 21 oktober 1920.  Willy was een Vlaams conferencier, muzikant, radio- en televisiepresentator en zanger.  Hij startte zijn carrière als muzikant in het orkest van Bruggeling Xavier Geerolf waar hij later ook als conferencier, tussen de muzikale nummers door, aan de slag ging.  Willy begon ook zelf liedjesteksten, monologen en sketches te schrijven.  Begin de jaren vijftig ging hij werken bij Radio Kortrijk en bracht hij zijn eerste grammofoonplaten uit.  Het succes liet niet lang op zich wachten en hij scoorde hits met o.a. “Zieje van Brugge” en “Kus-Kus Polka”.  Willy zag dat zijn liedjes, in het Brugs gezongen, aansloegen bij het grote publiek en vanaf dat moment zong hij (bijna) al zijn liedjes in het Brugse dialect.  Zelf componeerde hij meer dan zeshonderd (!) liedjes die door zijn vriend Roger Danneels op muziek werden gezet.  In de jaren zestig stapte Lustenhouwer over naar de televisie waar hij jarenlang aan de slag bleef en aan diverse populaire spel- en ontspanningsprogramma’s meewerkte zoals “Eén tegen allen”, “Waag je kans”, “Interland” en “Spel zonder grenzen”.  Hij was ook te zien in de populaire Vlaamse reeks “De vorstinnen van Brugge” uit 1972 waarin hij de (bij)rol van “Tattemoes” vertolkte.  Omdat Willy ondertussen met zijn eigen reisbureau, “De Zwaluwen” in de Philipstockstraat, begonnen was zag hij zich genoodzaakt een einde te maken aan het vele televisiewerk en aan de talrijke optredens in Vlaanderen.  Om zijn afscheid te vieren besloot Willy Lustenhouwer zijn fans nog een laatste keer te verwennen met een one-man-show in de Brugse stadsschouwburg.  Het werd een dergelijk groot succes dat er nog negen andere jaarlijkse one-man-shows op volgden.
Willy was een veelzijdig man die zich ook geroepen voelde om bij bejaarde mensen langs te gaan om er ter plaatse alles op te tekenen van wat zij nog wisten over oude volksliedjes.  Dat resulteerde in het boek “De geschiedenis van het café-chantant” waarin 249 liedjes uit oma’s tijd zijn opgenomen.  Hij had nog meer plannen om de Brugse taal voor het nageslacht te bewaren want hij werkte aan een kaartenbestand dat uit duizenden dialectwoorden en uitdrukkingen bestond waaruit hij uiteindelijk een Brugs woordenboek wilde destilleren.  Gezondheidsproblemen verhinderden hem om dit project te realiseren.  Willy Lustenhouwer overleed op 13 juni 1994 in Assebroek en ligt begraven op het kerkhof van Ver-Assebroek.

Cerle Brugge KSV

Enkele bekende door Willy Lustenhouwer uitgebeelde typetjes sieren de hoes van één van zijn dvd’s.  De foto rechts toont ons het graf van Willy op het kerkhof van Ver-Assebroek (bron foto : geschiedenisbrugge.brugseverenigingen.be).

De tweede persoon die deel uitmaakte van dit succesvolle team was Roger Danneels.  Roger werd in 1927 in Oostkamp geboren.  De accordeonist, componist, arrangeur en orkestleider had in de Brugse Langestraat, op de hoek met de Predikherenstraat, jarenlang een platenzaak annex instrumentenwinkel en een accordeonschool.  Danneels zette de Brugse teksten van Willy Lustenhouwer op muziek en werkte actief mee, als muzikant, aan de legendarisch geworden one-man-shows van zijn kompaan.  Maar Roger was niet enkel accordeonist.  Hij was ook een enthousiast bespeler van het Hammondorgel dat vooral in de jaren 60, 70 en 80 bijzonder populair was.  Roger Danneels nam heel wat LP’s op waaronder een vijftiental LP’s in de zeer gesmaakte reeks “Cocktail Party”.  Roger overleed, veel te vroeg, hij was amper 55 jaar jong, in 1982.
 

Cerle Brugge KSV

(bron foto : discogs.com)

* In de vorige aflevering van deze reeks hadden wij het nog over enkele effectieve stakingen (o.a. bij de Post) en over de kans dat deze stakingsgolf verder zou kunnen uitdeinen.  Eerder onverwacht kwam er aan de stakingen in Brugge een einde :

“Einde van de stakingen in ’t Brugse” : “De eerste dagen van de voorbije week werden nog gekenmerkt door enkele minieme stakingen, nl. 25 ten honderd in La Brugeoise, in de Blikslagerijen De Clerck waren er maandag en dinsdag nog acht arbeiders afwezig.  Dinsdag kwam er een einde aan de stakingen in ’t Brugse.  Tijdens een vergadering van het ABVV werd besloten de volgende dag overal het werk te hervatten.  Het is werkelijk een toeval, dat de streek in ’t Brugse zeer weinig onder de stakingsgolf geleden heeft en dat oud-premier Achiel Van Acker, volksvertegenwoordiger van het arrondissement Brugge als bemiddelaar in het Parlement optrad juist op dezelfde dag van de beslissing van het ABVV van het gewest Brugge.  Zulks bewijst dat dhr. Van Acker niet erg ingenomen was met deze stakingen.  Burgemeester Vandamme had eveneens een schrijven gericht tot dhr. Achiel Van Acker en verscheidene BSP-mandatarissen om, in het belang van de nijverheid in onze streek, de stakingen te doen stopzetten.  Dat de burgemeester dinsdag verheugd was met de beslissing van het ABVV Brugge, hoeft niet gezegd.”

* Het jaareinde is altijd hét ideale moment bij uitstek voor een handelsgebuurtekring om een tombola op poten te zetten zodat de winkelkassa’s door een (tijdelijk) toenemend aantal kopers wat vaker gaan rinkelen.  Vraag mij niet wat er vandaag de dag allemaal in zo’n tombola kan gewonnen worden, ik zou u het antwoord schuldig moeten blijven.  Van één ding ben ik (bijna) wel zeker : de hoofdprijzen van nu wegen (waarschijnlijk) niet op tegen de hoofdprijzen van toen.  Oordeel zelf maar :

1 kgr. goud uitgereikt in winkelcentrum” : “In de Parfumerie Van Mullem, Noordzandstraat 55 te Brugge, werd woensdagavond tijdens een korte plechtigheid door dhr. en mevr. Van Mullem, het kilogram goud uitgereikt aan de gelukkige winnaar dhr. Urbain Vlaminck, die vergezeld was van zijn echtgenote.  Zulks geschiedde in aanwezigheid van de comiteeleden van het Winkelcentrum, nl. voorzitter De Reyghere en de hh. Priem, Lowyck, Verté, Van Kerckhove en Bulcke.  Het winnend loterijbriefje droeg het nummer 313664 en werd door hoger vernoemde firma uitgegeven.”

* Wie in Sint-Kruis door de Bisschopsdreef rijdt, fietst of wandelt kan er genieten van een mooie, in prima staat verkerende asfaltweg.  Dat het er niet altijd zo comfortabel aan toe ging kun je wat verder lezen in een artikel, verschenen in “Het Brugsch Handelsblad”, dat de toenmalige belabberde toestand van de dreef aanklaagde.  Maar eerst een beetje meer duiding omtrent de Bisschopsdreef…

Als je de Bisschopsdreef vanaf de Polderstraat instapt vallen onmiddellijk de drie arduinen paaltjes op.  Op het middelste paaltje links staat het jaartal 1763 als herinnering aan de aanleg van de dreef door bisschop Jan Robert Caïmo (1711-1775).  De bomenrijen, samen goed voor pakweg een 285-tal eikenbomen, dateren eveneens uit 1763 en verlenen de Bisschopsdreef een uniek karakter.  De dreef, eigenlijk een kasteeldreef, is 750 meter lang en loopt in rechte lijn van de Polderstraat naar de Gemeneweideweg-Noord.  Op het einde van de Bisschopsdreef zie je het kasteel Rooigem.  De inwoners van Sint-Kruis hadden al snel hun eigen naam voor deze dreef gevonden en zochten het daarbij niet bijster ver.  In de negentiende eeuw had men het gewoon over “Visarts’ Dreve” en in de twintigste eeuw werd dit “Pierponts Dreve” waarbij de naam van de eigenaar van het kasteel Rooigem telkens de inspiratiebron vormde voor de naam van de dreef.  Pas in 1948 werd de naam “Bisschopsdreef” officieel door het gemeentebestuur van Sint-Kruis bekrachtigd.  Vanaf 1960 werden de weidegronden die aan de dreef grensden verkocht als villagrond.

Cerle Brugge KSV

De Bisschopsdreef, een oase van rust in het centrum van Sint-Kruis (bron foto : hln.be/in-de-buurt/brugge/bisschopsdreef).
Op bovenstaande foto is duidelijk te zien dat het wegdek van de Bisschopsdreef een mooie vlakke asfaltweg is waar het comfortabel rijden is met de fiets, de bromfiets, de moto of de auto.  Een artikel uit “Het Brugsch Handelsblad” van januari 1961 leert ons evenwel dat dit niet altijd zo geweest is :

Al hutseklutsend door de Bisschopsdreef te Sint-Kruis – Onhoudbare toestand voor bewoners en weggebruikers” : “In vele gemeenten zijn er zo van die wantoestanden, vooral op gebied van wegverharding, waarvan de bewoners vaak het slachtoffer worden.  De prachtige Bisschopsdreef te Sint-Kruis is een van die specimen.  Men beweert dat die weg private eigendom is van de burgemeester en de gemeente inzake wegmodernisering aldaar weinig in te brengen heeft.  Langs de andere kant rijzen de villa’s er als paddestoelen uit de grond.  Door het vele gerij en het feit dat de Bisschopsdreef destijds als omleidingsweg gebruikt werd bij de bestratingswerken in de Polderstraat ligt het wegdek van deze dreef in een erbarmelijke staat.  De ene put volgt de andere zeer dicht op en deze putten zijn diep, waardoor de weg praktisch onberijdbaar is.  Tijdens de jongste regenperiode was men er tevens geplaagd met een overweldigende slijkmiserie.  In een schrijven gericht tot het gemeentebestuur en ondertekend door ALLE bewoners van de Bisschopsdreef, werd de bijzondere aandacht van de mandatarissen op deze wantoestand gevestigd.  Bedoelde heren beweren dat modernisatie van het wegdek aldaar uitgesloten is vermits de Bisschopsdreef een private weg is die leidt naar het kasteel van burgemeester de Pierpont.  Vanzelfsprekend kunnen de bewoners van deze dreef deze zienswijze niet delen, vermits deze ALLE eigenschappen vertoont van een openbare weg.  Sinds meerdere jaren is hij niet meer afgesloten en voor iedereen toegankelijk.  Er werd openbare verlichting aangebracht, er wordt toelating verleend tot bouwen –er staan nu reeds 14 villa’s en binnenkort worden er nog 3 opgetrokken– en de bewoners betalen dezelfde taksen en lasten als de andere inwoners van Sint-Kruis.  De bewoners van de Bisschopsdreef zijn het beu en willen niet langer meer het slachtoffer zijn van juridische of administratieve haarkloverij.  Het is een onhoudbare toestand geworden en het wegdek levert een gevaar op voor de weggebruikers.  Er werd zelfs een mondeling voorstel gedaan aan de gemeentesecretaris.  De aangelanden zijn bereid de rijbanen van de Bisschopsdreef op hun kosten te laten verharden.  De hoofdweg zou dan moeten verhard worden door dhr. de Pierpont.  Al deze werken zijn zeer gemakkelijk uit te voeren, vermits de gemeente beschikt over een technische dienst en een vrachtwagen en beroep kan doen op werklozen om zo spoedig mogelijk het nodige aldaar te doen.  De bewoners hebben ook de aandacht gevestigd op de toestand van de wegsloten waar, ingevolge het gebrek aan rioleringen, al het opperwater van de weg van de aanpalende hovingen en landerijen, dient afgevoerd.  Het is dus van primordiaal belang, dat deze grachten goed onderhouden worden, hetgeen niet het geval is.  In jaren werden ze niet meer gekuist zodat ze niet meer naar behoren functioneren.  De uitdelving ervan dringt zich dan ook ten zeerste op.  Wij hebben ons ter plaatse gaan vergewissen van de toestand en zijn het volledig eens met de inwoners aldaar.  De Bisschopsdreef betekent een openbaar gevaar voor de weggebruikers, want indien auto’s er tegen meer dan 10 km. per uur op rijden, lopen zij gevaar assen, veren of andere onderdelen radicaal te breken.  De vraag kan dan ook gesteld worden, wie er in dat geval verantwoordelijk zou gesteld worden : de eigenaar van de Bisschopsdreef of het gemeentebestuur ?  Het woord en de daad ligt nu bij de verantwoordelijke mandatarissen van Sint-Kruis !”

In de bovenstaande tekst over de Bisschopsdreef hebben jullie reeds enkele keren de naam van het kasteel “Rooigem” en de naam “de Pierpont” gelezen.  Omdat beide namen onlosmakelijk met de geschiedenis van Sint-Kruis verbonden zijn volgt hierover een beetje meer uitleg :

Op het einde van de Bisschopsdreef staat een van de vele kastelen die Sint-Kruis rijk is : het kasteel Rooigem.  Hoe ver de geschiedenis van het domein Rooigem terug gaat is moeilijk te achterhalen maar het staat vast dat op deze plaats in de zestiende eeuw reeds een buitengoed gelegen was.  Wellicht gaat de oorsprong van Rooigem nog verder in de tijd terug want er is sprake van het eigendom Rooigem, 33 gemeten groot en omschreven als “ ’t goet daer Symoen van Houtte up weunt”.  In de zestiende eeuw is Rooigem eigendom van Jan Heyne die het verkoopt aan de Brugse poorter Joos Cobrysse.  Bij deze verkoop was er sprake van een omwalde hofstede “van oude tijden ghenaemt Royeghem”.  De familie Cobrysse bouwt naast de bestaande hofstede een kasteel en laat dreven en parken aanleggen.  Op de kaart van Pieter Pourbus, getekend tussen 1561 en 1571, staat het domein Rooigem aangeduid.  Op een latere kaart uit 1685 werd het omwalde kasteel afgebeeld als een rechthoekig volume dat afgewerkt is met topgevels en een traptoren.  Gedurende verschillende generaties behoorde Rooigem toe aan de familie Cobrysse tot Pedro Cobrysse het “schoon en notabel casteelgoet” in 1720 verkoopt aan de Brugse bisschop Hendrik-Jozef van Susteren.  De “zonnebisschop”, zoals hij ook wel eens genoemd werd, verbouwde het kasteeltje tot een prestigieus buitenverblijf.  Bij zijn dood in 1742 schonk bisschop van Susteren het domein aan het bisdom Brugge.  Bisschop Caïmo maakt van het kasteel een luxueus buitenverblijf midden een prachtig aangelegde formele tuin.  In 1762 werd een dreef, de latere Bisschopsdreef, aangelegd.  Deze dreef liep in een rechte lijn van het kasteel Rooigem tot in de dorpskern van Sint-Kruis en bood een direct zicht op het Brugse belfort en op de bisschopskerk Sint-Donaas.

Na de tweede Franse inval, in 1794, ontvluchtte de toenmalige bisschop Felix Brenart, tevens de laatste bisschop die Rooigem bewoonde, de stad Brugge en werd de kerk Sint-Donaas, toen nog de kathedraal van Brugge, als nationaal goed onteigend.  Op 28 april 1799 werd ze openbaar verkocht en in de daaropvolgende jaren helemaal afgebroken.  Toen men in de jaren 1990 op de Burg te Brugge het nieuwe Crowne Plaza Burghotel bouwde, stootte men op de fundamenten van de Sint-Donaaskathedraal en werd er beslist om een gedeelte van de funderingen om te vormen tot kelders en ze te integreren in de kelderverdieping van het nieuwe hotel.  Op de Burg zelf werd, na de opgravingen van 1955, een klein monument geplaatst dat bedoeld was om het historisch belang van de kerk aan te duiden en terzelfdertijd eer te betuigen aan de Vlaamse graaf Karel de Goede die in 1127 in de kathedraal vermoord werd.  Op de Burg werd met kasseien de omtrek aangetoond van de plek waarop de toren had gestaan.

Cerle Brugge KSV

De maquette van de Sint-Donaaskerk stond vroeger op de Burg maar werd weggehaald om plaats te maken voor het (omstreden) paviljoen van Toyo Ito.  Het paviljoen is ondertussen (gelukkig) reeds enkele jaren uit het Brugse straatbeeld verdwenen maar de maquette staat nog steeds niet terug op zijn plaats… (bron foto : detoekomstvanbrugge.be).

Na de vlucht van bisschop Felix Brenart werd Rooigem in 1795 verkocht aan Petronilla van Outryve-de Stappens de Harnes.  Het kasteel blijft, via erfenissen, binnen de families De Stappens en Chantrell.  In 1835 komt het kasteeldomein in handen van de familie Visart de Bocarmé-de Man.  Graaf Visart de Bocarmé was destijds burgemeester van Sint-Kruis.  Het kasteel wordt vererfd binnen de families Visart en De Pierpont.  De laatste erfgenaam, Didier de Pierpont, jarenlang burgemeester van Sint-Kruis, verkocht het kasteelgoed in 1999 aan de huidige eigenaar die na de verkoop met omvangrijke restauratiewerken startte naar een ontwerp van de Brugse architect Pol Salens.  Het kasteeldomein is beschermd als dorpsgezicht en het kasteel met aanhorigheden, tuinpaviljoen en tuinbeelden als monument (ministerieel besluit van 14 januari 1994).

Cerle Brugge KSV

Een foto van de laatste gemeenteraad in Sint-Kruis.  We herkennen, zittend, van links naar rechts : gemeentesecretaris Victor Teerlynck, schepen Jacques Langerock, burgemeester Didier de Pierpont, schepen Firmin Van de Calseyde en schepen Henri Naessens.  Staande, van links naar rechts, de raadsleden Marcel Focke, Gerard Gallens, Fernand Tamsin, Charles Janssens, Marcel Vandille, Verheghe, Marie-Louise Van Robays, Emile Hoppe en Jean Van Roy (uit Sint-Kruis – geschiedenis van de rand – uitg. M. Van de Wiele – René Duyck)(bron foto : zulle.brugsebuurten.be).

Didier de Pierpont werd op 7 oktober 1911 geboren te Sint-Kruis.  Hij was een achterkleinzoon van de burgemeester van Sint-Kruis Marie-Jean Visart de Bocarmé en een kleinzoon van Ernest Visart (1835-1917) die ruim dertig jaar provincieraadslid was in West-Vlaanderen.  Zijn vader, Ulrik de Pierpont (1877-1916), was, na zijn huwelijk in 1903 met Adrienne Visart de Bocarmé van Herk-de-Stad naar Sint-Kruis verhuisd.  Didier was de jongste van de zes kinderen de Pierpont-Visart.  Zijn vader Ulrik, kapitein-commandant bij de lansiers, overleed op 23 juli 1916 in een ziekenhuis in Calais aan de gevolgen van zijn oorlogsverwondingen.  Na de Eerste Wereldoorlog werd zijn weduwe, Adrienne de Pierpont-Visart, verkozen op de lijst van Charles Casteleyn en werd schepen van Sint-Kruis.

Didier de Pierpont behaalde zijn diploma van doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven en was van 1937 tot 1944 advocaat in Brugge.  Tijdens de Tweede Wereldoorlog trad hij toe tot het verzet, hij was lid van het Geheim Leger, en organiseerde op zijn gemeente een groep medestanders.  Hij verzamelde informatie over de haven van Brugge en seinde wat hij te weten kwam door naar Londen.  Zijn groep moest er over waken dat de Duitsers de achterhaven niet zouden saboteren voor zij zich terug trokken uit Brugge.

In 1946 werd hij beheerder-directeur van de Bank van Roeselare en West-Vlaanderen.  Didier de Pierpont huwde in 1947 met Françoise Lefebvre (° Pommeroeul op 31 juli 1926, + Ottignies op 29 juni 2011).  Het gezin kreeg vier kinderen.  Hij was burgemeester van Sint-Kruis van 1947 tot 1970.
Tot op hoge leeftijd bewoonde hij het kasteel Rooigem.  Hij bracht zijn laatste levensjaren door in de Ardennen waar hij op 7 oktober 2002, op zijn 91ste verjaardag, in Lierneux overleed.
 

Cerle Brugge KSV

Het kasteel Rooigem op het einde van de Bisschopsdreef (bron foto : beeldbank Brugge).

(Marnix Knockaert)
 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Retro - Geen bankzitter … : Raf Lapeire


Geen bankzitter …

Raf Lapeire geïnterviewd         

   

Voorwoord van de hoofdredacteur: n.a.v. zijn overlijden op 20 februari 2020 publiceren we het interview dat SHOT van Raphaël Lapeire afnam in september 2009 opnieuw.

Van 1970 tot ’75 speelde de Izegemnaar Raf Lapeire in bijna alle wedstrijden van het Cerclefanionelftal. Hij speelde goed. Hij speelde graag. Meer dan honderdvijftig matchen. Hij was een hazewind. Topfit voelde hij zich bij Groen-Zwart. Op achtendertig doelpunten, veelal met het hoofd gescoord, blikt hij voldaan terug. Waarom verkaste hij halfweg 1975 van Cercle naar SC. Menen? Was hij uitgekeken op Cercle of was Cercle uitgekeken op hem? Ik vroeg het hem. “Volgend jaar zal dat niet opnieuw gebeuren,” had hij bij zichzelf gedacht… Wat dan wel, wat zou er niet opnieuw gebeuren? In ’74 -’75 waren er twintig ploegen in ’s lands eerste afdeling. Raf mocht ‘slechts’ vierendertig op de achtendertig keren met zijn medespelers het veld oprennen. Vier keer moest hij – met grote tegenzin – op de bank plaatsnemen… Víér keer bankzitter! Dat was Raf te veel. ‘De bank’, die o zo zware, o zo typische beproeving van zowat elk rasecht voetbaldier betekende voor Raf het abrupte einde van een heerlijke periode van vijf volle jaren groen-zwarte voetbalvreugde en -succes.                                             

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 221)

(periode van 11-02-1961 -> 25-02-1961)

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met… Georges Volckaert

Ruim zeventig jaar een vurige, enthousiaste Cerclesupporter


Voorafgaande nota van de hoofdredacteur:

SHOT sprak met… zichzelf.  Georges Volckaert is reeds ruim 18 jaar een zeer gewaardeerd SHOT-medewerker en gedurende diezelfde periode afgevaardigde bij de jeugd, nl. de Uefa’s/U19/U18.  Achter beide “taken” zet hij een punt.  Niet omwille van zijn 78-jarige leeftijd.  Het ware verhaal ontdekt u hierna.  We laten hem immers zelf alles uitleggen.
Verslik u niet, dit is het langste SHOT-artikel ooit!  Het leert u de mens en de Cerclesupporter Georges Volckaert kennen, maar is tevens een stuk Cercle-historiek over zeven decennia heen.  Nostalgie voor onze iets “rijpere” lezers, leerrijk voor de jongere generaties.

25 januari 2020.  Wat lees ik vanmorgen in de krant?  “Cercledoelman hervallen in strijd tegen leukemie.”  Miguel, Miguel, het snijdt me door merg en been…

Kan ik toch meteen beginnen aan wat ik me heb voorgenomen?   Ik mail naar Georges Debacker, hoofdredacteur van Shot-on-line, maak hem bondig duidelijk welk ideeënmolentje mij de voorbije nacht urenlang heeft wakker gehouden, verwijs ook naar dat vermaledijde krantenbericht, en minuten later al antwoordt hij: “Go for it!”

Jawel, de titel hierboven klopt.  Ruim zeventig jaar is Georges Volckaert een Cerclefan in hart en nieren.  Vanaf wanneer juist, weet niemand, maar niet lang meer zal het mogelijk zijn diezelfde bewering te herhalen.  Bij om het even welke variant moet één woord noodzakelijk aangepast worden: Ruim zeventig jaar was G. V. een volbloed Cerclefan.

Hoe kan ik het spervuur aan gedachten en beelden die mij overvallen voldoende communicatief aan de lezer overbrengen?  De meest doeltreffende ordening moet wel uitgaan van een min of meer chronologische leidraad.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Frans Schotte

Erevoorzitter

“The Times They Are A-Changin.” Frans Schotte geeft na 15 jaar als voorzitter van de Vereniging de fakkel uit handen. We spraken de kersverse ‘erevoorzitter’ van Cercle in de hoofdstad van het land bij een paar koppen koffie, luttele dagen na het zure verlies tegen RSC Anderlecht. Aan hoffelijkheid, enthousiasme en een groot hart voor Groen Zwart heeft de oud-voorzitter niets ingeboet. Ook niet nu Cercle sportief in woelig vaarwater is terechtgekomen.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Praatje met een speler - Lassana Coulibaly

‘Er vol voor blijven gaan’


Net voor de wedstrijd tegen Anderlecht had ik ook een gesprek met Lassana Coulibaly.  De Malinese middenvelder arriveerde laat op Cercle, maar groeide uit tot een certitude op het groen-zwarte middenveld.  Het werd een gesprek over de actuele situatie van groen-zwart en zijn reeds rijkelijk gevulde sportieve voorgeschiedenis.  Het werd een leuk gesprek met onze 23-jarige middenvelder.

Lassana, je bent hier sinds vorige zomer.  Kun je eens je carrière schetsen?  

Lees meer

Ontvang al het Cercle Brugge nieuws als eerste in je mailbox!